In Nederland is het 2 uur rijden om elkaar op de trails te ontmoeten. Vandaag rijden we alletwee een dik uur en zien we elkaar op de Col de Grand St. Bernard. Wat een goed plan van ons!! 
Tomo wilde ook wel mee. Want met het woord ‘mee’ springt zelfs hij in de auto.
Jonas om de beste route gevraagd, want als we hier dan toch zijn, willen we graag het beste van het beste zien. Nou .. dat is gelukt hoor, wat een paradijs! Ik kan niet kiezen uit de plaatjes, dus je kunt ff los met ze bekijken zo haha.
Maar …. die plaatjes zijn niet zomaar gemaakt. Of beter … we zijn daar niet zomaar geraakt.
Standaard nemen we altijd al extra eten mee en plussen de route met een paar uur op, omdat we vertrouwd zijn met onze unieke verdwaalskills. Vandaag kwam daar een element bij.
We zijn zo’n 3km en goede klim onderweg en we zien Tomo niet meer. Ik hol ff terug om ‘m op te halen. Al snel zie ik dat hij op de weg staat. Dat is waar onze klim begon!
Jongen ….
Ik hol op TempootjeTurbo naar hem, daar aangekomen is meneer doorgedribbeld – auto’s, motoren, van CH naar IT, je gelooft het niet – naar: de auto! En daar lag ie relaxed op mij te wachten. Is ons waarschijnlijk kwijt geraakt. Ik vond het wel een mooie oplossing van ‘m, maar zo schiet ons trail niet echt lekker op natuurlijk.
Renate was ook weer teruggekomen, schudde wat met haar hoofd naar Tomo en … jawel. We begonnen dus doodleuk opnieuw 
.
6km in de bergen in de pocket.
3 foto’s.
En weer terug op dezelfde plek.
We spreken af: we gaan Tomo vanaf nu ‘kort’ houden, we willen wel voor donker thuis zijn. Dus zijn naam is nog nooit zo vaak uitgesproken op 1 dag. EÊn neusgat of oor de lucht in en wij riepen ‘TOMO!!’. En zo bleef hij harrrrrrstikke lief bij ons (hij zou niet meer durven ).
Je verwacht nu vast meeslepende verdwaal avonturen, maar niks ervan. We zijn de hele dag GOED (echo: foutloos) gelopen. Op een kruispunt (we liepen een acht) werd het wel ff ‘spannend’, maar ook dat wisten we te fixen, zonder heen&weer te lopen. hihi. We komen er schaamteloos voor uit, maar goed navigeren is voor ons echt kunst!
Op de terugweg kregen we het wel lastig voor elkaar om te zien waar we nou eerder gelopen hadden . We wezen alletwee naar een andere kant. Allemaal mooi, dus wat maakt het uit.
En ondertussen waren we twee blije guppen. Wat een paradijs. Onvoorstelbaar gewoon. Een dag buiten tussen de 2200 – 2800 meter hoogte. Zalig! En onderweg kom je mensen tegen die van hetzelfde genieten. Zo fijn! 
In de laatste lange afdaling (met nog 900hm klimmen te goed) wees Renate naar een heeele lange klim aan de overkant. We keken letterlijk naar ons aankomende afzien hihi. Maar joh, het werd die klim helemaal niet! .
Maar omhoog moesten we natuurlijk wel. We werden steeds stiller, pijntje hier, pijntje daar, maar met nog wat extra ondersteuning qua powervoeding kwamen we goed boven. In de sneeuw ook nog. Vet!
Een klein dompertje was dat we met 500m bij de auto dachten te zijn, maar de trail liep nog 1,5km met 99 hm door. We pakten het goed op en kletsten vrolijk verder. Altijd genoeg verhaaltjes. En anders riepen we gewoon nog een keer streng ‘TOMO’.
En toen stonden we ineens weer op de Col. Knuffel, iets droogs aan en op naar de Cola aan de betaalbare Italiaanse kant.
Topdag gehad
